Шпацыры ў тумане па Пушчы

У ноч з чацьвера на пятніцу ў Менску выпаў снег, а гэта былі 29га і 30га сакавіка. Клікаць вясну трэ было тэрмінова.

Нас з Сяржуком запрасілі ў Залессе - чароўнае і містычнае месца на самым ускрайку Белавескай пушчы.

Сам абрад гукання я не фоткала, бабу Маню (адзіная карэнная жыхарка вёскі Залессе, якая ўсё яшчэ там стала жыве) таксама, але наваколле - досыць шмат. Увогуле хацелася зафотаць ўсё: і галінку з мохам, і паваленае дрэва, і вось гэтую незразумелую бандуру ў суседскім двары. Але, на шчасце, зафотаць і зафрагментаваць усё немагчыма.

Маладыя пасадкі на месцы былых калгасных палей, там тусуюцца ўсякія парнакапытныя кшталту аленей, касуль ды ласей

Такога багацця шмат

Поўня

Спаць пасля світанку людзям з гораду ў такіх месцінах сорамна: і гукі, і колеры неверогодна моцныя, добра прачышчаюць забітыя Менскам чакры.

За дзень да нашага прыезду ў Залессі таксама валіў снег, але пратрымаўся ён нядоўга, і на наступны дзень пра яго нагадвалі толькі рэдкія, ледзь заўважныя лапікі снегу ў лесе.

Увогуле хацела ўстаць аж а шостай і пайсці ў лес на шпацыр, але гэта быў вельмі максі-план, у выніку выправіліся мы дзесьці а дзевятай.

У двары сядзібы

Буслянка была пакуль без буслоў

Месца гэта не простае, Залессе лічыцца важнай тэрыторыяй для птушак не толькі на беларускім нацыянальным, але і на агульнаеўрапейскім, узроўнях.

Вакол селяцца пугачы ды розныя там іншыя совушкі, якіх я даўно хачу пабачыць. Мне не пашасціла, але я чула іх вухі.

Пушча пачынаецца адразу за платом

Як я зразумела, Белавеская пушча для мясцовых там паўсюль, але афіцыйна яна падзелена на розныя сектары, якія ранжуюцца па ўзроўню аховы. У тым сектары, дзе шпацаравалі мы, можна было быць з сабакамі, але пільна трэ было сачыць за тым, каб яны не пачалі раптам паляваць. Але лепш, як па мне, не рызыкаваць, бо егеры могуць не цырымоніцца ад зусім (сабакі не нашыя; але і на павадку вольных духам трымаць для гаспадароў не гэтак і проста).